Deze week was het de week van het Nieuwe Werken. Met een grootschalige campagne wordt om aandacht gevraagd voor alles rond thuiswerken, maar ook voor planningstools, handige app´s, afspraken op locatie, loslaten personeel, outputsturing, motivatie(vraagstukken), twenty four seven, conference calling, radio reclames, vergaderen op stations,  slimme gadgets en nog veel meer. Het ministerie van infrastructuur en milieu trekt echt alles uit de kast om ons aan HNW te krijgen.

Een belangrijk onderdeel van HNW is de beschikbaarheid van mobiliteit. Dit is ook de reden dat bij het congres van Tem de Tijd afgelopen maandag heel mobiliteit Nederland aanwezig was. Ik was er ook. In opdracht van De Verkeersonderneming mocht ik ondersteunen bij de organisatie van het Ondernemersplein en de Workshops “gluren bij de buren”. De dag verliep prima. In de ochtend tijdens het plenaire gedeelte waren vele VIPs aanwezig. Zelfs minister Schultz van Haegen had alle tijd, zij liep meer dan 2 uur rond. Gelukkig voor de organisatie was het congres op maandag, dinsdag had Melanie tijdens de regeringsverklaring natuurlijk haar gezicht niet kunnen laten zien!

Tijdens het congres ontstaat al snel een discussie over wie welke rol speelt bij HNW. Wie is aan zet, zijn het de werkgevers of hebben ook de werknemers(organisaties) een rol. Maar ook is dit nu een verantwoordelijkheid voor de overheid of moeten we het gewoon aan het bedrijfsleven overlaten of zijn de aanbieders van bereikbaarheidsdiensten (zoals verenigd in de OCDM = OndernemersCollectief Duurzame Mobiliteit) aan zet. Misschien hangt daarboven nog wel de doel / middel discussie. HNW is zeker geen doel op zich, maar moet gezien worden als één van de middelen om de productiviteit van BV Nederland in de vaart der volken mee op te stuwen.

Dan nog een slotopmerking. Het Nieuwe Werken valt of staat met vertrouwen. Vertrouwen dat we doen wat we afspreken, vertrouwen dat we zijn waar we heen gaan en vertrouwen dat we geloven wat we doen. Dus doe wat je afspreekt op de plaats die je wilt met geloof in eigen kunnen en het Nieuwe Werken kan beginnen!

Rik  

Tweeten

Vanuit onze rol als mobiliteitsadviseurs zien we vaak dat eigenlijk iedereen voor zijn
woon-werkreis diverse reisalternatieven beschikbaar heeft. Dit kan veelal vanuit verschillende visies. Het kan bijvoorbeeld vanuit een privaat perspectief waarbij een werkgever een gedegen mobiliteitsbeleid wil vormgeven waarbij duurzaamheid, goed werkgeverschap en financiële controle moeten zorgen voor een juiste balans.  Echter ook vanuit een publiekelijk oogpunt is het onderwerp van belang. Een voorbeeld hiervan is het programma “Beter benutten” waarbij gesteld wordt dat er de komende jaren  steeds meer verkeer op de weg bij zal komen. Deze groei is niet op een natuurlijke manier op te vangen. Om de doorstroming op peil te houden of zelfs te optimaliseren zullen bestaande wegen beter benut moeten worden. Maar ook zal gekeken moeten worden hoe de huidige automobilist wellicht op een andere manier kan reizen of misschien liever nog niet hoeft te reizen.

Veelal wordt bij dergelijke trajecten gekeken naar de huidige weggebruiker gerelateerd met zijn of haar reisgedrag. Echter Verkeersnet meldt dat  het onderzoek ‘Actief ouder worden in Nederland‘, (samengesteld door het SCP en het CPB) aantoont dat juist de overgang van een werkzaam leven naar een gepensioneerd leven de komende jaren van grote invloed is op ons verplaatsingsgedrag en daar bijbehorende mobiliteit. Juist bij deze groep vindt er een substantiële wijziging plaats in mobiliteit en het gebruik van de diverse beschikbare modaliteiten.*

Deze tendens heeft een grote invloed op de soorten reizigerskilometers. Positief is dat de ochtendspits door ouderen namelijk in grote mate wordt vermeden. Echter een negatieve gevolg is dat de avondspits langer en drukker zal worden  Het onderzoek toont aan dat tot 2020 de verwachte groei van mobiliteit van in totaal 3% voor bijna de helft  verband heeft met de vergrijzing. Deze groei wordt onder andere veroorzaakt door de toename van het aantal ouderen en door veranderende kenmerken en veranderend gedrag (oftewel toenemend autobezit en -gebruik) van deze ouderen.

Naarmate men ouder wordt, verplaatst men zich minder vaak en minder ver. Ouderen in de leeftijd van 65 tot 75 jaar zijn bijvoorbeeld nog heel actief en mobiel, maar vanaf 75-jarige leeftijd neemt het gemiddeld aantal verplaatsingen per dag en de gemiddelde lengte daarvan snel af. Zo verplaatsen personen in de leeftijd van 55 tot 65 jaar zich gemiddeld nog 2,5 keer per dag terwijl een 85 jarige zich gemiddeld nauwelijks nog één keer per dag verplaatst.

Vraag is of er wellicht niet meer aandacht besteed moet worden aan deze specifieke groep. Zij hebben namelijk zeer grote invloed op de verwachte groei van mobiliteit en juist deze mensen hebben veel flexibiliteit in het reizen. Immers de verplaatsingen van gepensioneerden zijn in nog grote mate plaats- en tijdsonafhankelijk ten opzichte van de beroepsbevolking. De helft van alle verplaatsingen van ouderen van 65 jaar of ouder is gerelateerd aan besteding van vrije tijd. De andere helft van de verplaatsingen komt voort uit het dagelijkse huishouden zoals bijvoorbeeld boodschappen doen.

Wellicht kan een (nog betere)  focus juist op deze groep een wezenlijke bijdrage leveren aan goede initiatieven zoals “Beter Benutten” en in het algemeen aan de mobiliteit van onze samenleving.

Niels

*Alle gepubliceerde onderzoek informatie en  resultaten in dit blog zijn overgenomen via  de website van Verkeernet en het onderzoek “Actief ouder worden in Nederland”

Tweeten

Voor we het wisten was de week om. De scooters moeten terug naar VCCR. Helaas had mijn dochter andere bezigheden en was mijn vrouw ook niet thuis, dus het enthousiasme van het halen werd nu opeens een probleem: ik moest 2 scooters terugbrengen terwijl ik het eigenlijk heel druk had op het werk.  Er zat niets ander op dan 2x op de scooter van Hellevoetsluis naar Rotterdam te rijden. De eerste rit begon om 7.00 uur ‘s ochtends. Gelukkig  was het mooi weer en ik kende inmiddels de weg. Ik sta er verteld van hoeveel mensen dagelijks op de fiets of scooter naar het werk gaan. Tijdens de ochtendspits staan voor een gesloten Botlekbrug zeker vijftig mensen geduldig te wachten: sommigen in  de outfit van een professionele  wielrenner, andere steken op het gemak een sjekkie op. Binnen 2 uur was ik bij VCCR en kon ik met het OV naar huis om ruim 1,5 uur later de tweede scooter op te pikken.  Ook die was binnen 2 uur in Rotterdam, hoewel ook nu de accu aangaf dat het einde snel genaderd zou zijn.  Ik heb het maar net gehaald.

Terugkijkend, wat is mijn ervaring met de elektrische scooter:

In de eerste plaats is er een aantal belangrijke positieve punten die de boventoon voeren: de elektrische scooter geeft een gevoel van vrijheid, je hebt geen helm nodig,  er is een uitstekende fietsinfrastructuur waar gebruik van kan worden gemaakt en het image van de scooter is formidabel: we hebben alleen maar positieve reacties ontvangen op onze scooters.

Maar we moeten onze ogen niet sluiten voor de beperkingen: de onzekerheid  over de afstand die kan worden afgelegd heeft mijn vrouw enigszins kopschuw gemaakt. Los daarvan is een maximale afstand van 40 km beperkt. De technische uitvoering laat te wensen over: de oplader is gewoonweg slecht gefabriceerd, het is vreemd dat niet kan worden waargenomen of de scooter daadwekelijk oplaadt en sommige materialen die zijn gebuikt bij de fabricage zijn van inferieure kwaliteit. Eigenlijk zaken die niet mogen voorkomen bij een aanschafprijs van rond de € 3.500,--.

Maar ook moet worden gezegd dat we misschien wel teveel hebben gevraagd om direct een afstand van 35 kilometer te willen rijden. Want ik kan me ook voorstellen dat de scooter optimaal kan worden ingezet bij afstanden tot 15 km, het is een schoon en geluidsarm vervoersmiddel en het is gewoon kicken om op een dergelijke scooter te rijden.

Kortom, als nieuwe gebruiker wil ik adviseren vooral kritisch te kijken naar de technische mogelijkheden en beperkingen: mij is verteld dat er momenteel  goedkopere  en betere modellen op de markt komen en dat het type oplader waar wij gebruik van maakten inmiddels wordt vervangen door een robuuster type. Voor het overige: krijg je de kans om een elektrische scooter uit te proberen: zeker doen! Voor stedelijke gebruik is het een zeer aantrekkelijk alternatief.

Harry Geerlings

Voorzitter Bestuur VCCR / Hoogleraar Duurzame Mobiliteit

Tweeten

Jammer dat het weer tegenzit. Drie dagen hebben de scooters  noodgedwongen aan de oplader gestaan voordat we eindelijk naar het strand kunnen. Deze zomer heeft weliswaar een paar zeer warme dagen gebracht, maar afgelopen dagen was het alleen maar regenachtig.

De positieve ervaring om alleen over fietspaden te rijden heeft mij gesterkt in de overtuiging om daar specifiek naar te zoeken. Dat is een belangrijk voordeel die de elektrische scooter biedt: voor de Wegenverkeerswet staat een elektrische scooter gelijk aan een fiets. Door de duinen op weg naar de strandtent in Rockanje. Verbeelden wij het ons of was het nu zo dat de batterij van n van de scooters snel terugliep? In ieder geval lieten we ons het biertje welgevallen en toen we ook nog een bekende tegenkwamen konden we vol trots vertellen over deze actie. VCCR heeft dan wellicht een beperkte naamsbekendheid, waar VCCR voor staat wordt zeer sympathiek ontvangen.

Terug naar huis was niet geheel een succes. De accu liep inderdaad wel erg snel leeg. Hadden we hem niet goed opgeladen? Het nadeel van het oplaadsysteem is dat je wel kunt waarnemen dat de oplader op het elektriciteitsnet is aangesloten, mar niet of hij ook daadwerkelijk oplaadt. Op de laatste krachten  (met horten en stoten en een snelheid van 5 km/u)zijn we  thuis aangekomen. Een nadere blik leert als snel dat de aansluiting van de stekker naar de oplader inderdaad is beschadigd. Sterker nog, ook de verbinding tussen oplader en scooter is zeer amateuristisch uitgevoerd. Het zou wat improvisatievragen om de scooters op te laden.

Ondanks deze tegenslag heb ik de volgende dagen nog een paar leuke ritjes gemaakt: naar de vesting, door de polder en naar de winkels. Maar mijn vrouw was wel wat voorzichtiger geworden: het idee dat je kunt blijven staan maakt haar toch wel onzeker.

Harry Geerlings

Voorzitter Bestuur VCCR / Hoogleraar Duurzame mobiliteit

Tweeten

Daar stonden ze dan: twee blinkende elektrische scooters. Via VCCR heb ik de mogelijkheid om deze nieuwe en duurzame vorm van transport een week uit te proberen. Als bestuurslid van VCCR heb ik er veel over gesproken, nu eindelijk tijd om het zelf te doen. Aangezien ik in Hellevoetsluis woon moest ik even nadenken hoe de twee scooters naar Hellevoetsluis kunnen komen. Maar gelukkig is mijn dochter bereid een helpende hand toe te steken. Nu hadden we al eerder op het terras van Loos geconstateerd dat het wel leuk zou zijn om een scooter te hebben,  dus eerst maar op weg van VCCR naar het terras van Loos voor een lunch. Voor wat, hoort wat, nietwaar.

Ik denk nog steeds dat het Willemsplein een fantastische locatie is om te scooteren: je wordt gezien, de autodichtheid is beperkt en voor Loos kun je prima op de straat parkeren. En omdat je een blik op de scooter houdt, hoef je hem zelfs niet op slot te zetten. Het Italiaanse broodje en het glas witte wijn onderstrepen het vakantiegevoel. Wat opvalt is dat er inderdaad veel scooters rijden, maar geen van deze scooters is zo stil als die van ons.

En toen op naar Hellevoetsluis. De batterijen zijn gevuld en met goed humeur vertrekken we. Het geeft een fantastisch gevoel van vrijheid om bij zonnig weer door de stad te rijden. Elektrisch vervoer is niet snel. We zijn meerdere keren ingehaald door een snelle fietser, maar het is wel zeer comfortabel. Geheel over fietspaden kunnen we Hellevoetsluis bereiken. Interessante plekjes en nieuwe fietsfaciliteiten, die ik eerder vanuit de auto had waargenomen, gebruik ik nu zelf: de fietstunnel van de Beneluxtunnel, het fietspad over de  Hartelbrug, het fietspad langs de containerterminals: een mooi avontuur.

Twee uur na vertrek van Loos komen we thuis aan. De ene scooter rijdt duidelijk harder dan de andere, maar zit nu wel aan het einde van de elektrische capaciteit. Snel opladen en morgen met mijn echtgenote de weg op naar het strand. Lees vrijdag deel 2 van mijn ervaringen!

Harry Geerlings

Voorzitter Bestuur VCCR / Hoogleraar Duurzame mobiliteit

Tweeten