Afgelopen vrijdag werd bij VCCR een Citroën C-zero afgeleverd. En ik was in de gelukkige omstandigheid voor het eerst van mijn leven in een elektrische auto te stappen. En geloof het of niet hij reed gewoon weg. Eerst 5 hoog de parkeergarage in en later over de snelweg naar huis. Wel waren als bij een automatisme mijn ogen gefocust op de blokjes van de nog aanwezige elektriciteit. Vragen hoeveel kilometer kan ik nog, zal ik het halen en kan ik thuis gewoon met 220 opladen speelde door mijn hoofd.

Zaterdag de auto aangesloten op ons elektranet en ja, hij laad op. Het duurt wel een uur of 3 maar dan heb je ook wat, de meters staan weer 100 % vol. Fijn! Zondagmorgen met de auto naar de sportschool en daarna gelijk weer aan net. Om 13.00 uur, gelukkig weer opgeladen.  Enthousiast door het stille rijden en trots om eens iets nieuws te laten zien aan je schoonouders togen wij op weg naar Leersum. Anders 50 minuutjes rijden, zijn het nu opeens meer dan 60 kilometer, toch wel ver. Maar met de wind mee en overdag rijden, blijken we het met 70% elektriciteit verbruik  te halen. Gelijk de auto aan het stroom en gezellig een kop thee drinken. Na 2 uur geven de meter aan dat de auto voor 75% is gevuld, we kunnen weer terug.

Het begint echter schemerig te worden en ook blijkt het erg koud in de auto. Maar erger nog we hebben wind tegen. Al met al loopt de meter snel terug en bij Woerden moet ik concluderen dat we het niet gaan redden. Mijn eigen ouders brengen uitkomst. Zij wonen in Harmelen. Een warme maaltijd is snel gemaakt en wij mogen mee-eten. Uiteindelijk kunnen we na achten onze reis weer aanvangen. Zo eindigt een kopje thee drinken om 13.30 uur met de elektrische auto  uiteindelijk om 20.50 uur weer thuis.

En maandag begreep ik dat ik vanaf nu te maken heb met ‘afstandsangst’. Een term dat past bij elektrisch rijden “ga ik het wel halen?”.

Conclusie: De elektrische auto is stil en prima voor korte stukjes maar onbezorgd in een auto stappen kan nu nog niet.

Rik